‘Als man ben ik gelukkiger’

16-jarige transgender Floris durft niets aan dominee te vertellen

De stop op de wachtlijst van de transgenderkliniek in het VUmc zorgde voor veel ongelukkige transgenders zonder uitzicht op een operatie. Ook Floris (16) had er grote moeite mee.

Door Susanne de Bruin

Kortgeknipt haar, een wijd sportjack en stoere sneakers; maar weinig doet vermoeden dat Floris (16) fysiek eigenlijk nog een meisje is. Hij weet al een hele tijd dat hij zich niet vrouwelijk maar mannelijk voelt.

Zijn lichaam strookt niet met wie hij is. “Al sinds twee jaar ben ik erachter dat ik vanbinnen een jongen ben. Toch nemen mijn ouders mij niet zo serieus. Als kind hebben ze nooit zo gemerkt dat ik me veel jongensachtiger gedroeg. Met name mijn moeder denkt dat het een fase is.”

Borsten afbinden
Het laatste jaar is Floris zich steeds meer als jongen gaan gedragen. “Ik draag binders, die zorgen dat je mijn borsten niet meer ziet. Geregeld zonder dat mijn moeder het wist, ik was blij dat ze niet thuis was toen de post het kwam bezorgen. Ze heeft er nog niets over gezegd.”

Hij doet er alles aan om er zo jongensachtig mogelijk uit te zien, en krijgt graag aandacht van meisjes. “Wanneer ik met mijn broertje door de stad loop ruziën we wie de mooiste meisjes mag versieren. Gelukkig zien de meeste meiden mij als een jongen.”

Hij heeft zelfs al eens een vriendin gehad. “Maar zij speelde met mijn gevoelens, dat moet je bij mij niet flikken”, zegt hij fronsend.

Klas vindt het stoer
In de les wordt Floris ook als jongen aangesproken. “Heel veel klasgenoten vonden het juist wel stoer. Jammer genoeg zijn er ook altijd mensen die niet geloven dat ik me echt zo voel.”

Dubbelleven
In het dorp waar Floris woont, zijn veel inwoners strenggelovig, zo ook een groot deel van zijn familie. “Die vertel ik het nog even niet en voor de dominee houd ik het ook maar stil. Daarom heb ik twee Facebookaccounts; een waar ik nog mijn meisjesnaam gebruik, en een waar ik mij Floris noem.”

Huilen
De stop op de wachtlijst kwam voor Floris heel onverwacht. Juist nu hij zestien is en met hormoonbehandelingen zou kunnen beginnen leken alle deuren gesloten. “Ik werd vaak ’s nachts huilend wakker, dan kon ik alleen maar janken. Ik voel me zo verschrikkelijk ongemakkelijk in dit lijf.”

Hij is dan ook erg opgelucht dat de stop op de wachtlijst per 26 mei is opgeheven. “Ik kan niet wachten me aan te melden, dan gaat eindelijk alles echt beginnen. Ik weet zeker dat ik veel gelukkiger zal zijn als ik ook fysiek een man ben. Dan ben ik pas mezelf.”

Steun ouders
Ondanks de twijfels van zijn ouders heeft hij er vertrouwen in dat ze hem zullen steunen. “Als ze echt snappen hoe belangrijk dit voor mij is, zullen ze me zeker helpen”, besluit hij.